روایت مورخ بوشهری از بلوک لیراوی در بوشهر؛علیرضا خلیفهزاده، استاد دانشگاه، خلیجفارسپژوه، نویسنده و مورخ بوشهری، تاریخ بلوک لیراوی را در شمال استان بوشهر ۹۰۰ساله دانست و گفت: این طایفه جزء اتحادیه لُر بزرگ هستند.به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در بوشهر، بلوک لیراوی یکی از بلوکهای تاثیرگذار و حائز اهمیت در تاریخ و جغرافیای استان بوشهر بهشمار میرود؛ زیرا طوایف مستقر در این منطقه اغلب از خوانین حکومتگر و صاحبنفوذ در جریانهای سیاسی کشور بودهاند. بیشک شناسایی و معرفی تاریخچه این بلوک نقش مانایی را در تبیین تاریخ اجتماعی استان بوشهر بهویژه شمال آن ایفا میکند.علیرضا خلیفهزاده، نویسنده، مورخ و خلیجفارسپژوه جنوبی در فصل هفتم کتاب «هفت شهر لیراوی و بندر دیلم» با مروری بر کوچ اقوام لُر بزرگ به نواحی جنوبی ایران به تبیین تاریخ ۹۰۰ساله بلوک و طوایف لیراوی پرداخته است. وی در این اثر نوشته است:«لیراوی جزء طوایف مشهوری بوده که از سده ششم هجری تا سده نهم جزء اتحادیه قبایل لُر بزرگ بوده و نقش برجستهای در رویدادهای آن دوره داشته است. پس از سقوط اتابکان لُر بزرگ نیز این فصل نشان میدهد که نام و آوازه تاریخی و حضور ملی لیراویها فزونی یافته است؛ زیرا بالاترین مقام نظامی قراقویونلوها و آق قویونلوها را در فارس، امیرجلال الدین مسعودشاه لیراوی بر عهده داشته است. در اسناد، نام و نشان تعدادی از بزرگان لیراوی در دوره صفوی و افشار دیده میشود؛ اما مقابله خونین لیراویها با کریمخان زند از مشهورترین وقایع تاریخی این ناحیه است که در کتاب نیز تلفیقی از مطالب منابع تاریخی، روایات شفاهی و تحلیلهای نویسنده دیده میشود. از حضور موثر لیراویها در دوره زند ماجرای محاصره ارگ زند و ف

از جزئیات زندگی شخصی شمس الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی ، آگاهی های دقیق و مستندی در دست نیست ، متاسفانه شاعران و صاحبان تفکر بسیاری هستند که در این زمینه به سرنوشت حافظ دچارنددر واقع شاعر شیرین سخن شیراز در یک عمر طولانی چنان زیست که نه رد پای درستی از خود باقی گذاشت نه سرگذشتی که سایه او باشد، نا ان روشنی که یک اثر هنری را آینه احوال هنرمند میکند در شعر او نیست و از سرگذشت او آنقدر کم در شعرش رسوب کرده که نمیتوان از خلال این اشعار سیمای واقعی او را به درستی طرح کردنام او شمس الدین محمد بود که بعد ها به دلیل پیوستگی با قرآن و حفظ این کتاب آسمانی ، حافظ  لقب یافت . در مورد نیاکان او هم ظن و گمان بسیار است ، جد حافظ را شیخ غیاث الدین از لُرهای تویسرکان – نزدیک همدان – پنداشته اند . مادرش را از اهالی شهر کازرون دانسته اند که در محله دروازه کارون شیراز مسکن داشته استسال ولات حافظ به درستی روشن نیست اما  بیشتر حافظ شناسان  تولد او را در حوالی سال ۷۰۶ – ۷۲۷ هجری – محتمل دانسته اندشهر حافظحافظ اهل شیراز است. در همین شهر به دنیا امده ، زندگی کرده و به جهان بینی خود رسیده است .هوای معتدل و محیط زیبای این شهر همواره مورد توجه حافظ بوده است. حافظ با دل و جان به این شهر زیبا دل بسته بود و به همین دلیل حضر را بر سفر ترجیح میداده استنمیدهد اجازت مرا به سیر و سفر                        نسیم باد مصلا و آب رکنابادبده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت           کنار آب رکناباد و گلگشت مصلا رااساتید حافظ حافظ

ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﻋﯿﻼﻣﯽ ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻦ , ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻟﯿﻤﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﮐﻪ انها ﺭﺍ ﻧﯿﺎﮐﺎﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻟُﺮﻫﺎﯼ ﺟﻨﻮﺑﯽ " ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ ﻫﺎ , ﺑﻬﻤﺌﯽ ﻫﺎ , ﺑﻮﯾﺮ ﺍﺣﻤﺪ ﻫﺎ . ﮐﻬﮕﯿﻠﻮﯾﯽ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻤﺴﻨﯽ ﻭ ﻟﯿﺮﺍﻭﯼ ﻫﺎ " ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ , ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻄﯿﻊ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮﺩﺍﺭ ﭘﺎﺭﺳﯿﺎﻥ , ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﯿﺎﻥ , ﺳﻠﻮﮐﯿﺎﻥ , ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ  ﻧﺸﺪﻧﺪ !! ﻭ ﺗﺎ ﻭﺭﻭﺩ ساسانیان (ساسانیان بازماندگان عیلامیان و الیمایی ها) , ﺷﺎﻫﺎﻥ ﺍﻟﯿﻤﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﻩ ﺍﺯ ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ ﺗﺎ آنسوی ﻣﻤﺴﻨﯽ ﻭ ﻟﯿﺮﺍﻭﯼ , ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ , ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺳﮑﻪ ﺿﺮﺏ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ !! ﻭ ﺑﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ...ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺯﯼ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻓﺎﺭﺱ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻪ ﻋﺮﺏ ﻫﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺎ ﺍﻭﺍﯾﻞ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺫﮐﺮﺵ ﺭﻓﺘﻪ ﻧﯿﺎﯼ ﻟﺮﯼ ﮐﻬﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺸﻮﺩ ﺭﺩ ﭘﺎﯼ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ مانده آن ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﮐﻬﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻟﺮﯼ ﮐﻨﻮﻧﯽ ﺑﺎﺯ ﺟﺴﺖ ! ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻟﺮﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﻬﻦ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺯﻭﺑﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﻃﯽ ﺩﺭ ﺭﻭﻧﺪ ﺗﺪﺭﯾﺠﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻫﻮﯾﺖ , ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ , ﺳﻨﻦ , آداب ﻭ ﺍﺳﺎﺳﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﯿﺎﮐﺎﻥ ﺍﻟﯿﻤﺎﯾﯽ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ آنان ﻧﯿﺰ ﭼﻮﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻼﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ , ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﻧﯿﻤﻪ ﮐﻮﭺ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻨﺠﯿﻨﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺳﯿﻨﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻟﺒﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻟﺮﯼ , ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﭘﺎﺱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ !ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺩﺭﺳﯽ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻭ ﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎﯼ ﺳﺮﺍﺳﺮﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﻟﺮﻧﺸﯿﻦ ﺟﻨﻮﺑﯽ , ﻧﻘﺶ ﺍﯾﻼﻣﯽ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻋﻘﺎﺏ آنها ﺍﻟﯿﻤﺎﯾﯽ ﻫﺎ , ﮐﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ۲۵۰۰ ﺳﺎﻝ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﻓﻼﺕ ﺍﯾﺮﺍﻥ , ﺣﮑﻢ ﺭﺍﻧﺪﻧﺪ , ﻧﻘﺸﯽ ﮐﻢ ﺭﻧﮓ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻤﺪ ﻧﻘﺶ ﭘﺎﺭﺱ ﻫﺎ ﻭ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﯽ , ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﭘﺮ ﺭﻧﮓ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ !ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺷﻬﺮ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ " آیاپیر " ﮐﻪ ﻗﺮﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ ﺍﻟﯿﻤﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﻗﺮﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ ﺍﺗﺎﺑﮑﺎﻥ ﻟﺮﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﮐﻪ ﻣﯿﺮﺍﺙ ﺩﺍﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﺍﻟﯿﻤﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ " ﻣﺎﻟﻤﯿﺮ " ﯾﻌﻨﯽ آبادی ﻭ ﻣﻨﺰﻟﮕﺎﻩ ﺍﻣﯿﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪ .ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﭼﻨﺪﯼ ﺍﺳﺖ " ﺍﯾﺬﻩ " ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻏﻠﻂ ﻫﻤﺎﻥ "